หลายคนคงเคยสงสัยว่าสัตว์ต่างๆ ที่เป็นทั้งสัตว์เลี้ยง และสัตว์ป่า มันสามารถรับรู้และทำตามคำสั่งคนได้อย่างไร เป็นคำถามที่ท้าทายให้ทางรายการหาคำตอบ ว่าเป็นเพราะอะไร จุดหมายปลายทางในการหาคำตอบของรายการครั้งนี้อยู่ที่ จ.จันทบุรี โอเอซีสซีเวิร์ล สถานที่ฝึกโลมา โดยมี อ.ศักดิ์ชัย พงษ์พรต หัวหน้าครูฝึกโลมา พาชมศูนย์ฝึก และให้พิธีกรสัมผัสกับการฝึกโลมาด้วยตัวเองพร้อมให้ข้อมูลจากความสนใจและประสบการณ์ส่วนตัว ว่า

โลมานั้นไม่ใช่ปลา แต่เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม มีความฉลาดที่สามารถจดจำคำสั่งคนได้ เกิดจากความใกล้ชิด คอยสังเกตพฤติกรรม แล้วค่อยเพิ่มท่า จากท่าง่ายไปสู่ท่ายาก ต่อเนื่องตามลำดับในการสอน และนอกจากนั้น ถ้าคนเราจะลองฝึกสัตว์ ไม่ว่าจะเป็น สัตว์บ้าน หรือ สัตว์ป่า คนเราต้องเข้าใจลักษณะของสัตว์ที่จะนำมาฝึกเสียก่อน โดยดูจาก สายพันธุ์ โครงสร้างทางสมองที่ซับซ้อนในการจดจำ เป็นสัตว์ที่อยู่เป็นฝูง เพราะมันจะเข้าใจภาษา และมีการยอมรับกันเองในฝูง

ถ้าสัตว์เหล่านี้ยอมให้คนเราฝึก ก็แปลว่ามันยอมรับเราเข้าเป็นสมาชิกในฝูงของมัน ส่วนใครอยากจะลองฝึกสัตว์ที่ดุร้ายจำพวกสัตว์ป่า ต้องใช้เวลา เพราะโดยธรรมชาติสัตว์ป่า จะมีสัญชาติญาณ การป้องกันตัว เจ้าของที่จะฝึกต้องใกล้ชิด สังเกตพฤติกรรม รับรู้นิสัยส่วนตัว เพื่อลดความดุร้ายของมันก่อน เมื่อคุ้นเคยกันดีแล้ว ก็สามารถฝึกให้ทำตามคำสั่งได้ แต่ก็ต้องใจเย็นๆ อย่ารีบร้อน

และถ้ามาลองเข้าไปดูความมหัศจรรย์ในสมองของสัตว์ที่เลี้ยงลูกด้วยนม เราจะพบว่าสมองของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมแบ่ง เป็น 3 ส่วนใหญ่ๆ ประกอบด้วย ก้านสมอง สมองน้อย สมองใหญ่ และพื้นที่สมอง ถ้ามีรอยหยักตรงตรงพื้นที่สมองมาก สัตว์ก็จะจำและทำตามคำสั่งคนได้ดี

เมื่อเราฝึกให้สัตว์จำคำสั่งเป็นประจำ มันจะเอาข้อมูลไปเก็บไว้ที่พื้นที่สมอง ฝึกบ่อยๆ จำบ่อยๆ รอยหยักก็จะเพิ่มขึ้น คือเพิ่มความทรงจำในสมองของสัตว์ สัตว์ต่างๆ จึงสามารถทำตามคำสั่งคนได้นั่นเอง และถ้าใครอยากลองฝึกสัตว์ซัก 1 ตัวก็อย่าลืมนำข้อมูลที่บอกไปฝึกกันดูนะ

ชอคโกแลตนั้นเป็นขนมหวานที่คนทั่วโลกชื่นชอบค่ะ แต่ทราบมั้ยคะว่าทำไมชอคโกแลตถึงอร่อย...ความลับที่ชอคโกแลตอร่อยนั้น อยู่ที่ส่วนผสมค่ะ นอกจากผงโกโก้ที่เป็นส่วนผสมหลักแล้ว ไขมันโกโก้ (อาจใช้ไขมันปาล์มแทนได้) และน้ำมันโกโก้ (อาจใช้น้ำมันโกโก้แทนได้อีกเหมือนกัน) ก็เป็นส่วนผสมสำคัญที่ทำให้ชอคโกแลตอร่อยเหมือนกัน เพราะน้ำมันจะช่วยทำให้ชอคโกแลตละลายในปากได้ดีขึ้น ทำให้ปุ่มรับรสในลิ้น สามารถสัมผัสกับรสชาติต่างๆได้มากขึ้นนั่นเองค่ะ

เรื่องของความอร่อยและการรับรสนั้น มีเจ้าปุ่มรับรสเป็นพระเอกค่ะ เมื่อเราทานอาหาร สารเคมีที่อยู่ในอาหารจะละลายในน้ำลาย และไหลผ่านรูรับรสมาสัมผัสกับเซลล์รับรส แล้วแปลงเป็นสัญญาณเคมีส่งต่อไปยังสมอง เพื่อตีความออกมาเป็นรสต่างๆ อย่างเปรี้ยว เค็ม หวาน ขมและรสอุมามิ (รสกลมกล่อม) รสใหม่ที่ที่ชาวญี่ปุ่นเค้าเพิ่งพบนั่นเองค่ะ

ส่วนความหิว และกลิ่นอาหารนั้น ก็มีผลต่อความอร่อยทั้งนั้น นั่นก็เพราะว่า เมื่อเราหิว ความสามารถในการรับรู้รสหวานและเค็มของลิ้นจะเพิ่มมากขึ้น ทำให้เรารู้สึกว่าทานอาหารได้มีรสชาติมากขึ้นและอร่อยขึ้นนั่นเองค่ะ

ส่วนกลิ่นของอาหารนั้น ก็ทำให้เราเจริญอาหารได้ไม่น้อย เพราะการรับรู้รสชาตินั้น เป็นการผสมผลานกันของการรับสัมผัส 3 อย่าง คือ รส กลิ่นและผิวสัมผัสของอาหารขณะที่เราเคี้ยวค่ะ ง่ายๆลองสังเกตเวลาที่เราเป็นหวัดซิคะ จะรู้สึกว่าทานอะไรก็ไม่อร่อย นั่นก็เพราะว่าช่วงเวลานั้นเราขาดความสามารถในการดมกลิ่นไปนั่นเองค่ะ

จะว่าไปแล้ว จะกินอะไรอร่อยหรือไม่อร่อยนั้น ก็มีองค์ประกอบหลายอย่างเหมือนกันนะคะ คิดแล้วก็เริ่มอิจฉาคนที่ทานอะไรก็อร่อยไปหม๊ดซะแล้วซิเน๊อะ