 นับตั้งแต่ พ.ศ.2387 ที่แซมมวล ฟินลี บรีซ มอร์ส (Samuel Finley Breeze Morse) ประดิษฐ์เครื่องส่งโทรเลข และคิดค้นรหัสแทนตัวหนังสือหรือรหัสมอร์ส โดยอาศัยไฟฟ้าแม่เหล็กเป็นสื่อกลาง ได้เป็นผลสำเร็จ ก็ได้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของการปฏิวัติระบบการสื่อสารแบบดั้งเดิม และพัฒนาวิวัฒนาการการสื่อสารที่ทันสมัยต่อเนื่องมาถึงปัจจุบัน
 สำหรับในเมืองไทย เริ่มมีการใช้โทรเลขเป็นครั้งแรกภายในเขตพระบรมมหาราชวัง เมื่อปีพ.ศ.2404 ซึ่งเป็นเพียงการใช้ภายในเท่านั้น จนกระทั่งในปีพ.ศ.2426 จึงเปิดให้เป็นบริการสาธารณะ นับตั้งแต่นั้น โทรเลขจึงกลายเป็นระบบการสื่อสารที่มีประสิทธิภาพสำหรับทุกชนชั้น ตั้งแต่กษัตริย์จนถึงสามัญชน
ในขณะที่วิวัฒนาการด้านโทรเลขดำเนินต่อไป การสื่อสารในอีกรูปแบบหนึ่ง ก็ก้าวเข้ามามีบทบาทและสร้างความน่าสนใจมากขึ้น นั่นก็คือโทรศัพท์ การสื่อสารสองทางแบบแรก ที่ผู้ส่งสารและผู้รับสารสามารถโต้ตอบกันได้ในทันที ในยุคแรกโทรศัพท์จะมีใช้เฉพาะในหน่วยงานราชการเท่านั้น จนกระทั่งในปีพ.ศ.2429 จึงเปิดให้ประชาชนเช่าเป็นครั้งแรก
 ถึงแม้โทรศัพท์จะเป็นเทคโนโลยีการสื่อสารที่สะดวกรวดเร็ว แต่ระบบโทรศัพท์ที่ไม่สามารถเข้าถึงผู้ใช้ในวงกว้าง ประกอบกับค่าใช้จ่ายในการติดตั้งที่ค่อนข้างสูงในยุคนั้น ทำให้ระบบการสื่อสารไร้สายชนิดใหม่ๆเริ่มเกิดขึ้น นั่นก็คือโทรศัพท์เคลื่อนที่ หรือโทรศัพท์มือถือที่เรารู้จักกันดี
อนาคตของการสื่อสาร อาจทำให้เรามีเทคโนโลยีใหม่ๆ เพื่อสร้างความสะดวก สบาย ให้กับมนุษย์มากกว่าที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน แต่ในแง่ของการพัฒนาแล้ว มนุษย์ก็คือปัจจัยสำคัญ ที่จะนำมาซึ่งแนวคิดของการออกแบบและพัฒนาอย่างเป็นรูปธรรม
|