ถึงแม้ว่าวันวิสาขบูชาจะล่วงเลยมานานแล้วก็ตาม แต่เรื่องเล่าจากกองถ่ายคราวนี้ขออนุญาตหยิบเอาเรื่องเมื่อครั้งก่อนมาเล่าให้ฟังกันสักหน่อยนะจ้ะ เข้าเรื่องกันเลยดีกว่า ตามปฏิทินของไทยวันวิสาขบูชาตรงกับวันที่ 12 พฤษภาคมใช่มั๊ยล่ะ แต่ว่าที่อินโดนีเซียโน่นน่ะเค้าล่าช้ากว่าของเราไป 1 วันซึ่งของเค้าก็คือวันที่ 13 พฤษภาคมจ้ะ ทีมเล็กๆของเราประกอบด้วย พี่จุ๊บ(โปรดิวเซอร์)และพี่หนึ่ง(ช่างภาพ) ทั้งสองทำหน้าที่ไปเป็นฑูต? เอ๊ย..ไม่ใช่ทำหน้าที่ไปถ่ายทำงานคราวนี้ต่างหากล่ะ อ่อ..กระซิบดังๆให้ฟังนิดหนึ่งว่างานที่พี่ๆเค้าไปถ่ายทำกันครั้งนี้เป็นเรื่องที่อยู่ในรายการ “ พาโนราม่า สเปเชียล” ในชุดที่ชื่อว่า “ สุวรรณภูมิ” เจ้าค่ะ
ทีมงานเริ่มออกเดินทางในเช้าตรู่วันที่ 10 พ.ค.เพื่อบินไปยังเกาะชวา โดยมีจุดหมายปลายทางอยู่ที่เมืองย็อกจาการ์ตาซึ่งเมืองแห่งนี้เป็นที่ตั้งของศาสนสถานที่มีความสำคัญระดับโลกเชียวนะ...ใช่แล้ว สถานที่แห่งนั้นคือ บรมพุทโธ(บูโรพุทโธ) นั่นเอง เราจะไปถ่ายภาพของงานวันวิสาขะบูชาที่บรมพุทโธกันยังไงล่ะ
แต่ยังก่อนกว่าที่ทีมจะไปถึงที่หมายนั้นเราต้องแวะต่อเครื่องบินที่เมืองจาการ์ตา ซึ่งก็ต้องใช้เวลารอน๊านนานถึง 5 ชั่วโมงแน่ะ เพื่อไม่ให้เป็นการรออย่างสูญเปล่า เราก็เลยให้ไกด์พาไปยังพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติซะเลย ซึ่งงานนี้ต้องทำเวลากันนิดหนึ่งเพราะได้ข่าวมาว่าสถานที่ราชการของที่นี่เค้าปิดกันเร็วมาก จุดประสงค์หลักของเราในการไปชมพิพิธภัณฑ์ก็เพื่อไปดูหลักศิลาจารึกที่บันทึกเกี่ยวกับเรื่องศาสนาพุทธ ณ ดินแดนแห่งนี้ แต่เมื่อคำนวณดูเวลาที่เหลือกับการพาชมสถานที่ของไกด์แล้ว (ไกด์พาเดินไปเรื่อยตามแผนผังอาคารน่ะ) ประมาณการณ์กันว่าคงไม่ทันได้เห็นหลักศิลาแน่ๆ

พี่จุ๊บกับพี่หนึ่งก็เลยแบ่งหน้าที่กันทำโดยพี่จุ๊บจะเป็นฝ่ายรับหน้าที่เดินไปกับไกด์เองแล้วให้พี่หนึ่งลุยไปถ่ายภาพที่ต้องการ เสร็จสรรพจากภาระกิจนี้ทีมก็รีบบึ่งกลับมายังสนามบินเพื่อจะบินไปเมืองย็อกจาร์กาต้ากันต่อ ..(พี่จุ๊บแอบเล่าให้ฟังขำๆ นิดหนึ่งว่า ด้วยความที่สถานที่ราชการที่นี่เค้าปิดเร็วใช่มั๊ยล่ะ แล้วทีมเราก็แหมนะ..ใช้เวลากันคุ้มแสนคุ้มเลยทีเดียว เล่นเอาเจ้าหน้าที่ที่รอปิดประตูค้อนแล้วค้อนอีกว่า เมื่อไหร่พวกนี้จะกลับออกมากันซะที แล้วพอเราก้าวพ้นประตูปุ๊บพี่แกก็ปิดประตูคล้องกุญแจปั๊บเลยว่างั้นเถอะ..5555 )

ในระหว่างช่วงเวลาก่อนที่จะถึงวันที่ 13 พ.ค. ไกด์ก็พาเราตะเวนไปยังสถานที่สำคัญๆ หลายแห่งด้วยกัน เช่นพาไปเมืองโชโร เพื่อไปดูแหล่งท่องเที่ยวที่น่าสนใจ ไม่ว่าจะเป็น วังเก่า ร้านขายของที่ระลึก พาไปชมบ้านเมืองในย่านที่เป็นสิ่งปลูกสร้างของชาวต่างชาติในช่วงล่าอาณานิคม

ที่ราบสูงเดียง	โบราณสถานของฮินดูและมัสสยิด

พี่จุ๊บเล่าให้ฟังว่า ..ตอนลงจากรถไปตอนแรกก็ไม่ค่อยรู้สึกตัวว่าหนาวหรอก แต่พอเดินถ่ายงานไปเรื่อยๆ ชักเริ่มมีอาการขนแขนสแตนอัพแร่ะ .. และจุดประสงค์ที่พวกพี่ๆเค้าดั้นด้นขึ้นมาสูงขนาดนี้เนี่ยก็เพราะว่า บนที่ราบสูงเดียงเนี่ย เป็นที่ตั้งของโบราณสถานฮินดูอีกแห่งหนึ่งที่ถือได้ว่าเป็นโบราณสถานของฮินดูที่เก่าแก่ที่สุดอีกด้วยนะ
และวิวทิวทัศน์ระหว่างสองข้างทางที่เราขึ้นมา ก็เรียกได้ว่าสวยทีเดียว โดยชาวบ้านที่นี่เค้าทำไร่ทำสวนกันแต่มันมีความพิเศษตรงที่เค้าปลูกพืชแบบขั้นบรรไดล่ะ เลยทำให้สองข้างทางน่ามองไม่รู้เบื่อเลย อืม...และที่สถานที่นี้มีความน่าสนใจอีกอย่างก็คือ ..ศาสนสถานแห่งนี้เค้าตั้งอยู่ใกล้กับชุมชนชาวมุสลิม ซึ่งมีมัสยิดตั้งโดดเด่นอยู่ตรงข้ามกัน แต่เค้าก็ไม่มีเรื่องราวทะเลาะเบาะแว้งกันนะ แถมยังช่วยกันบูรณะรักษาศาสนสถานแห่งนี้เอาไว้เป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญของชุมชนอีกด้วยแน่ะ ....

พรหมบานัน

เอ้า...และแล้ววันแห่งการรอคอยก็มาถึงสักที วันนี้ทีมเราได้ไปถ่ายภาพงานวันวิสาขบูชากัน ไกด์แจ้งกำหนดการคร่าวๆ เกี่ยวกับเวลาของประกอบพิธีว่า ชาวบ้านและนักท่องเที่ยวจะพากันไปไหว้พระที่เจดีย์เมนดุตก่อนแล้วจึงจะเดินรวมขบวนแห่มายังบรมพุทโธ พี่ๆเค้าเลยวางแผนกันว่า เอาล่ะงั้นเราไปเก็บภาพบรรยากาศกันที่เจดีย์เมนดุตกันก่อนดีกว่า แล้วค่อยกลับมาดักรอถ่ายภาพขบวนแห่กันยังที่นัดหมายกับไกด์ ที่เจดีย์เมนดุตเค้าก็มีการเวียนเทียนกันด้วยนะและก็มีการประกอบพิธีกรรมทางศาสนาด้วย ในระหว่างทีดักรอขบวนแห่อยู่นะ พี่ๆเค้าก็เห็นว่าผู้คนพากันเดินทยอยกันมาตามถนนอย่างไม่ขาดสาย ( จากการสังเกตดูแล้ว ไกด์จึงอธิบายให้ฟังว่า พวกคนที่มาร่วมขบวนนี้น่ะ ส่วนใหญ่เป็นคนต่างถิ่นทั้งนั้น ทั้งชาวต่างประเทศและคนจากเมืองอื่นๆ)

เชื่อมั๊ยว่ารอดูอยู่เป็นชั่วโมงเลยนะ ..พี่จุ๊บกับพี่หนึ่งก็คุยกันว่านี่สงสัยเป็นขบวนแห่แล้วล่ะมั้ง ถ้างั้นเราย้ายทำเลที่ตั้งมั่นกันเพื่อไปยังบรมพุทธโธกันเถอะ แต่พอทั้งสองทำท่าจะพากันเดินไปกับขบวนไกด์ก็ร้องถามว่า “ นี่จะไปไหนกันเหรอ ขบวนแห่จริงๆ ยังมาไม่ถึงเลยนะ ..จะไม่รอถ่ายภาพกันแล้วหรอ” ..... อ้าวพวกพี่ๆเค้าก็เลย งง อีกดิว่า นี่ยังไม่ใช่ขบวนแห่อีกเหรอเนี่ย ..ว่าแล้วก็รอกันต่อไป พอสักพักขบวนแห่จริงๆ ก็มา โดยขบวนแห่นะ นำหน้าด้วยอะไรรู้มั๊ย (อันนี้พวกพี่ๆเค้าแอบ สงสัยกันมากเลย) เป็นขบวนที่นำโดยผู้หญิงสาวแต่งตัวสวยงามแบบโป๊นิดๆ น่ะ แล้วจึงตามมาด้วยขบวนของพระบรมธาตุและขบวนของพระสงฆ์ซึ่ง มีทั้งนิกายเถรวาท มหายานและตันตระ และก็มีนักบวชผู้หญิงด้วยนะ แต่ไม่รู้ว่าพวกนั้นจัดอยู่ในประเภทไหนกัน เพราะในบ้านเมืองเราไม่มีแบบนี้น่ะ

ขบวนพระบรมธาตุและขบวนพระสงฆ์

เมื่อไปถึงบรมพุทโธ เค้าก็ประกอบพิธีกรรมทางศาสนากัน แล้วก็มานั่งฟังเทศน์ อืมลืมบอกไปอีกอย่าง ว่าปกติแล้วเค้าทำพิธีกันตอนกลางคืนนะแต่วันนี้เค้าต้องเลื่อนมาทำพิธีกันตอนบ่ายเพราะว่า ทางราชการเค้าต้องการใช้พื้นที่เพื่อรับรองแขกของรัฐบาลน่ะ พื้นที่ส่วนหนึ่งจึงถูกเตรียมไว้สำหรับการจัดงาน และเจ้าหน้าที่ต้องเคลียร์คนออกจากพื้นที่ในเวลาที่กำหนดอีกด้วย งานนี้เราก็เลยอยู่ที่บรมพุทธโธได้ถึงแค่ตอนเย็น และไม่เห็นภาพบรรยากาศของการเวียนเทียนตอนค่ำด้วยเพราะเค้าเวียนเทียนกันในตอนบ่ายซะแล้ว..อดเลย...

บรมพุทโธ

และหลังจากที่ทีมกลับจากเกาะชวาได้อาทิตย์กว่าๆ ภูเขาไฟเมอราปี ก็ปะทุขึ้น โอ...นับว่าพวกพี่ๆเค้าเนี่ย ดวงแข็งจริงๆ ....หุๆ แบบนี้เรียกว่าศาสนานำทางได้รึเปล่าหน๊อ...

วิวงามๆ ภูเขาไฟเมอราปี
ปล่อยให้แสงเทียนนำทาง
ภาพเนี้เรียกว่า เบื้องหลังช่างภาพ น่าจะเหมาะสมกว่านะ ว่าม่ะ