ค้นหา   
พาโนราม่า สเปเชี่ยล
::: 2551 :::
::: 2550 :::
::: 2551 :::
ซี ซีรี่ส์
ตามรอยพระพุทธเจ้า(ภาค2)
::: 2552 :::
แกะรอยไกลบ้าน
ทางสายฝิ่น
รายการโทรทัศน์
ลูกไม้ไกลต้น
ปราชญ์เดินดิน
เมื่อพูดถึงการถ่ายทำสารคดีสัตว์ป่า สิ่งแรกเลยที่นึกถึงก็คือการได้เดินทางเข้าไปในป่า กินนอนรอนแรมไปเรื่อยๆเป็นชีวิตที่น่าอิจฉา อยู่กับธรรมชาติแถมยังได้พบเห็นสัตว์ป่ามากมายที่น้อยคนนักจะได้เห็น แต่เอาเข้าจริงๆไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลยครับ
" มันไม่หมูอย่างที่คิด "
หลังจากที่พี่ต้อม(ชนินทร์ ชมะโชติ) เจ้านายใหญ่ของผมเดินมาถามผมว่าสนใจที่จะ ทำสารคดีสัตว์ป่ามั๊ยและด้วยความชอบส่วนตัวของผมเอง ผมตอบรับทันทีโดยไม่คิดตรึกตรองให้ดีเสียก่อน จากวันนั้นจนวันนี้ทำให้ผมรู้เลยว่าการตัดสินใจของผมในวันนั้นคือเมื่อ 5 ปีที่แี่ล้ว มันทำให้ผมน้ำหนักลดลงไปหลายกิโล

   

ผิวที่เคยขาวนวลก็ดำสนิท กลิ่นตัวที่เคยคละคลุ้งไปด้วยน้ำหอมแบรนด์เนมก็แปรเปลี่ยนมาเป็นกลิ่นเหงื่อ กลิ่นเหม็นของรองเท้าเน่าๆ ส่วนอาหารบูดๆข้าวดิบๆก็ชินซะแล้ว ซึ่งปัจจุบันทุกสิ่งทุกอย่างที่พี่ต้อมหยิบยื่นให้ผมในวันนั้นได้กลายมาเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของผมไปแล้ว
   

ผมและทีมที่มีอยู่ด้วยกัน 3 ชีวิต(แต่ก็มีบางครั้งที่ต้องเพิ่มทีมบ้าง)กับสัมภาระและอุปกรณ์อันหนักอึ้งกระเตงกันเข้าป่าเพื่อถ่ายทำสารคดีชิวิตสัตว์และงานวิจัยเสือของนักวิจัยไทยในป่าห้วยขาแข้ง หากจะนับจากวันที่เริ่มเข้าป่ามาจนถึงวันนี้ก็ 4 ปีแล้ว การเข้าป่าในแต่ละครั้งเราจะใช้คนให้น้อยที่สุดยิ่งน้อยยิ่งดีครับเพราะจะไม่เป็นการรบกวนสัตว์ป่า ยิ่งงานของเราต้องการที่จะไปถ่ายภาพสัตว์ป่าด้วยแล้วความเงียบจึงเป็นสิ่งสำคัญอันดับแรกครับ
ในป่ามีเรื่องตื่นเต้นเสมอ
   

ครั้งนึงพวกเราเดินทางไปถ่ายทำทางฝั่งตะวันตกของห้วยขาแข้งที่อยู่ติดกับป่าทุ่งใหญ่นเรศวรทางฝั่งกาญจนบุรี ที่นั่นเป็นถิ่นที่อยู่ของควายป่าและเป็นที่เดียวเท่านั้นในเมืองไทยเลยนะครับ การเดินทางลำบากและทรหดมาก เพราะเส้นทางที่พวกเราไปนั้นเป็นเส้นทางกลางป่าล้วนๆมีความยาวกว่า 60 กิโลเมตร มีต้นไม้ล้มขวางทางอยู่ตลอดทางเลย
ดีนะครับที่เจ้าหน้าที่ที่นั่นวิทยุมาบอกให้พวกเราเตรียมมีดเตรียมจอบติดตัวมาด้วยไม่เช่นนั้นได้นอนกินข้าวลิงกลางป่าแน่ แต่อีกปัญหานึงก็คือความลื่นของถนนนี่แหละครับตัวร้ายเลย ทำเอาพวกเราหมดแรงข้าวเหนียวไปตามๆกัน ขับไปเดี๋ยวเดียวรถก็ติดหล่มไปอีกนิดนึงรถก็ไหลตกทาง รถของพวกเราก็บุบซ้ายบุบขวายางก็รั่ว นี่ถือเป็นเรื่องปกตินะครับ  ผ่านไปกว่า 10 ชั่วโมง ก็เดินทางถึงที่หมายคือหน่วยพิทักษ์ป่ากรึงไกรเราพักค้างคืนที่นั่น
จากนั้นวันรุ่งขึ้นพวกเราก็นั่งเรือหางยาวเลาะลำขาแข้งต่อไปยังที่หมายต่อไปก็คือปรักควาย เป็นที่ที่เดียวที่พวกเรามีโอกาสจะถ่ายภาพควายป่าได้ ควายป่าก็คือต้นตระกูลของควายบ้านนั่นแหละครับแต่ควายป่าจะตัวใหญ่กว่ามากรอยตีนของมันใหญ่พอๆกับบาตรพระเลยทีเดียว(ขอโทษนะครับที่ต้องเรียกรอยตีน เพราะสัตว์ป่าเขาเรียกรอยตีนว่ารอยตีนไม่ได้เรียกรอยเท้า)

   
และที่นี่ก็เป็นที่เดียวที่เป็นถิ่นอาศัยของพวกมัน ตลอดลำขาแข้งมีปรักควายอยู่หลายจุดแล้วจะเลือกจุดไหนล่ะ คือต้องดูรอยตีนของมันนะครับ ถ้าเป็นรอยใหม่ๆก็เลือกได้เลย พอพวกเราเลือกจุดที่จะตั้งกล้องได้แล้วเราก็ต้องนั่งเฝ้ามันทันที ประกอบนั่งร้านให้มิดชิดไม่ให้มันมองเห็นไม่เช่นนั้นก็ไม่มีทางถ่ายภาพมันได้

พื้นที่ที่ควายอยู่นั้นเป็นพื้นที่ที่ค่อนข้างจะแห้งแล้งครับสภาพป่าก็จะเป็นป่าไผ่ซะส่วนใหญ่ อากาศที่ร้อนอบอ้าวจนถึงร้อนจัดจึงเป็นสิ่งที่พวกเราทุกคนจะต้องทนมันให้ได้บางครั้งถึงกับอ่อนเพลีย ขาดน้ำ และเผลอหลับไปก็มี การจะถ่ายภาพสัตว์ป่าให้ได้นั้นนอกจากจะต้องมีความอดทนแล้วยังจะต้องอาศัยโชคด้วยนะครับ ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายหลังจากที่พวกเราถ่ายภาพควายป่าได้ ไม่นานผมก็ได้รับวิทยุจากช่างภาพของผมที่นั่งอยู่อีกจุดหนึ่งว่าตรงจุดที่เค้านั่งมีช้างลงกินน้ำซึ่งผมเองก็ดีใจมากเพราะมั่นใจว่าเค้าจะต้องได้ภาพสวยๆแน่นอน
   

แต่ไม่นานเค้าก็วิทยุมาอีกครั้งว่าช้างมันเดินลุยผ่านจุดที่เค้านั่งเลยและเค้าก็วิ่งหนีออกมาแบบฉิวเฉียดให้ผมรีบเอาเรือมารับ แต่ก็นั่นแหละครับก่อนที่เราจะมาทำงานแบบนี้เราได้คุยกันแล้วว่าในสถานการณ์แบบนี้ให้ตัวใครตัวมันไปก่อน

ซึ่งทุกคนรู้กันต่างเข้าใจกันดีและผมก็เชื่อมั่นว่าเค้าต้องเอาตัวรอดได้แน่ เพราะตรงจุดที่ผมนั่งนั้นก็สามารถมองเห็นโขลงช้างโขลงที่มาทักทายเพื่อนผมได้อย่างชัดเจน วินาทีนั้นวิญญาณช่างภาพมันแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ผมวิทยุไปบอกเพื่อนผมว่าเอาตัวให้รอดนะเดี๋ยวไป ผมขอถ่ายภาพมันก่อน เค้าก็ตอบกลับว่าดีมากเลยมึ.. ถ่ายภาพตอนเค้าวิ่งหนีด้วยก็แล้วกันจะเอาไปให้ลูกดู ผมนั่งถ่ายภาพได้พักใหญ่จากนั้นก็นำเรือไปรับเค้ากลับ สภาพเค้าตอนนั้นเห็นแล้วก็ขำดีครับเค้านอนหมอบอยู่ใกล้ช้างนั่นแหละแถมยังถ่ายภาพมันด้วยนะแหม่เก่งมากจริงๆ
เหนื่อยและท้อ .. ก็มีบ้าง
ชีวิตการทำงานของพวกเราในห้วยขาแข้งนั้นก็มีบ้างนะครับที่ต้องเหนื่อยและท้อ เหนื่อยก็ตรงที่ต้องเดินป่าไกลๆเส้นทางก็รกทึบต้องปีนเขาชันๆถ่ายภาพก็ไม่ค่อยได้ ยิ่งในช่วงหน้าแล้งเห็บสัตว์ป่าก็เยอะ พวกเราโดนมันกัดกันจนชินแล้วครับ กัดทีก็เป็นรูโบ๋วเลยบางทีคนที่แพ้โดนมันกัดแค่ตัวเดียวก็ถึงขั้นจับไข้เข้าโรงหมออยู่หลายครั้ง แต่ส่วนใหญ่ไม่มีหรอกครับที่โดนกัดแค่ตัวเดียว หากโดนก็จะโดนเป็นร้อยตัวเลยล่ะเพราะพวกมันจะอาศัยอยู่ตามใบไม้อยู่เป็นรัง รังละเป็นร้อยตัวเลยนะ ท้อก็ตรงที่พอมันกัดแล้วก็จะเป็นแผลมีน้ำเหลืองไหลอยู่หลายเดือนเลยล่ะครับกว่าจะหาย
แต่โชคดีมากๆเลยนะครับที่ทีมของเราทุกคนยังไม่มีใครเป็นมาเลเลียเลยเพราะเจ้าหน้าที่ที่นั่นเขาเป็นกันจนชินซึ่งผมเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันแต่ก็ดีแล้วนะครับ แต่ที่ประทับใจมากที่สุดก็คือการได้ใกล้ชิดกับเสือโคร่งนั่นแหละครับ
หากพูดถึงเสือทุกคนก็จะนึกถึงความน่ากลัวความโหดร้ายเมื่อก่อนพวกเราเองก็คิดอย่างนั้น แต่หลังจากที่พวกเราได้มาทำงานกับคุณศักดิ์สิทธิ์ ซิ้มเจริญ ที่กำลังทำงานวิจัยเสืออยู่ทำให้พวกเราเข้าใจในตัวเสือมากขึ้น
   

คือจริงๆแล้ว มันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดเลยนะครับ แต่พวกมันกลับน่าสงสาร มันถูกล่าจนจะหมดไปจากป่าอยู่แล้ว พื้นที่หากินของมันก็ถูกบุกรุกจากใครล่ะครับ..ก็พวกมนุษย์นี่แหละ การเห็นเสือไม่ใช่เรื่องง่ายเลยขนาดคุณศักดิ์สิทธิ์เอง ที่ติดตามเสือมานานยังไม่เคยเห็นมันเต็มๆตาในธรรมชาติซักทีนอกเสียจากจะจับมันติดวิทยุเท่านั้น มันเห็นเรามันก็วิ่งหนีไปแล้วครับ

   
พวกเราติดตามการศึกษาเสือของคุณศักดิ์สิทธิ์มาหลายปีเลยทำให้เรารู้ว่า กว่าที่ใครซักคนจะรู้และเข้าใจในวิถีชีวิตของเสือนั้น... “ มันไม่หมูอย่างที่คิด ”  
ก็มีแต่คุณศักดิ์สิทธิ์คนเดียวเท่านั้นแหละครับที่อดทนมุมานะในการศึกษาพวกมันมากว่า 10 ปี จนวันนี้เค้าจับเสือโคร่งในป่าติดวิทยุมาแล้วหลายตัว พวกเราเองก็มีส่วนร่วมในการจับเสือของเค้าทุกครั้งเลยนะครับ

ยอมรับเลยว่างานวิจัยเสือนั้นเป็นเรื่องละเอียดอ่อนและเสี่ยงอันตรายไม่น้อย เพราะเสืออยู่ทุกที่การที่จะดักจับพวกมันได้จะต้องรู้ให้ได้ว่ามันเดินอยู่ที่ไหน มีหลายครั้งครับที่ในขณะที่พวกเราติดตามถ่ายภาพนักวิจัยเดินไปสำรวจร่องรอยการเดินของเสือเพื่อที่จะวางกับดักล่อ แต่กลับถูกช้างไล่ต้องวิ่งหนีกันแบบไม่คิดชีวิต แต่ส่วนใหญ่แล้วเวลาช้างไล่นั้น
ไม่ต้องวิ่งหนีเลยนะครับเพราะพวกมันวิ่งเร็วกว่าเราเยอะยิ่งถ้าเจอช้างโขลงนะหนทางเดียวที่จะรอดได้ก็คือต้องปีนต้นไม้ ตอนนี้พวกเราปีนต้นไม้เก่งกันทุกคนแล้วล่ะครับ !
จริงๆแล้วช้างไม่ดุหรอกแต่พอดีพวกเราเดินไปหามันเองยิ่งไปเจอโขลงที่มีลูกอ่อนแล้วล่ะก็สนุกกว่านี้เยอะเลย การจับเสือนั้นเมื่อเราตั้งกับดักเรียบร้อยแล้วเราก็รออย่างเดียวครับ คอยจนกว่ามันจะมาติด มีหลายครั้งที่พวกเรารออยู่หลายเดือนเลย ตื่นตั้งแต่ตีสี่กว่าจะตรวจกับดักเสร็จก็แปดโมงเช้าถ้าเสือไม่ติดกับดักก็ไม่ต้องทำอะไรเลยทั้งวันเช้าวันใหม่ก็เริ่มต้นใหม่เป็นอยู่อย่างนี้เป็นเดือนครับ
   
หลังจากรอมานานเสือตัวเป้าหมายก็มาเหยียบกับดักเป็นเสือตัวเมียขนาดใหญ่มาก พอได้รับวิทยุเสร็จพวกเราตื่นเต้นมากครับ ผมเองคิดภาพในใจเลยว่าจะต้องได้ภาพแบบนั้นแบบนี้ แตกมุมกล้องหลายๆมุม

โอ้โหคิดไปเรื่อยเลยครับและหลังจากที่พวกเราเดินทางมาถึงจุดที่เสือติดนักวิจัยเตรียมอุปกรณ์เรียบร้อย ผมจึงตามคุณศักดิ์สิทธิ์เข้าไปยิงยาสลบเสือ เดินเข้าไปนิดเดียวเสือมันโฮ่งใส่(ร้องขู่)เท่านั้นแหละครับขาผมอ่อนไปเลย นักวิจัยเองก็ตกใจไม่น้อยเพราะการจับเสือตัวนี้ถือว่าเป็นครั้งแรกของเมืองไทยเลยนะครับ หลังจากที่มันร้องขู่ครั้งแรกครั้งที่สองและสามก็ตามมา ทีมงานของผมเองต่างปีนต้นไม้กันหมดแล้วเพราะกลัวมันจะหลุดออกจากกับดัก ซึ่งผมเองก็อยากจะปีนกับเขาด้วยเหมือนกันแต่ด้วยเหตุผลที่ผมจะต้องถ่ายภาพนักวิจัยยิงเสือให้ได้ จึงต้องจำใจครับ ยอมรับเลยว่าจำใจเพราะในขณะนั้นมุมภาพที่คิดเอาไว้มันหายไปหมดแล้วครับ คิดอยู่อย่างเดียวว่า ทำไมเราถึงต้องมาทำงานที่มันอันตรายแบบนี้ด้วย ยอมรับนะครับว่ากลัวมากเลยแต่หลังจากที่นักวิจัยเค้ายิงยาสลบมันได้ทุกอย่างก็เข้าสู่ความสงบ เพื่อนๆผมต่างทยอยกันลงจากต้นไม้ นักวิจัยก็เข้าไปเก็บข้อมูลต่างๆที่ต้องการจากเสือ
จากนั้นก็ติดวิทยุติดตามตัว วิทยุนั้นจะเป็นปลอกคอที่แข็งแรงมีขนาดพอเหมาะกับคอเสือมีระบบส่งสัญญาณกลับมาหาเครื่องรับที่อยู่นักวิจัย เพื่อที่พวกเค้าจะได้ติดตามการเดินทางของมันไปทุกๆที่ การทำงานในขณะที่เสือสลบต้องทำอย่างรวดเร็วนะครับเพราะกลัวว่าเสือจะตื่นก่อนและยังต้องรีบเร่งให้เสร็จก่อนที่แดดจะร้อนขึ้นเพราะถ้าอากาศร้อนจะทำให้อุณหภูมิในร่างกายของเสือสูงขึ้นอาจทำให้มันตายได้

   

ที่ผมเล่าให้ฟังในช่วงต้นๆว่าเสือไม่น่ากลัวเลยขอยืนยันนะครับเพราะหลังจากที่นักวิจัยติดวิทยุที่มันได้พวกเราเองก็ได้เดินทางติดตามพวกไปทุกๆที่ในป่าเลยเลยนะครับ มีหลายครั้งที่พวกเราเดินไปเจอพวกมันกำลังกินซากสัตว์ป่าที่มันล่าได้ แถมยังถ่ายภาพมันได้ด้วยหรือบางครั้งก็เจอมันกำลังนอนเล่นน้ำสบายใจ แต่ทุกครั้งพอมันรู้ตัวว่าพวกเรากำลังแอบมองมันอยู่มันก็วิ่งหนีไปแล้วครับ ตอนนี้ทีมงานของเราถ่ายภาพเสือโคร่งได้เยอะนะครับมีพฤติกรรมน่ารักๆมากมาย แต่ละครั้งที่เจอสภาพป่าก็แตกต่างกันไป เลยทำให้เรารู้ว่า

จริงๆแล้วเสือไม่ได้อาศัยอยู่ในป่าทึบๆเขาสูงๆหรอกครับ มันก็อยู่เหมือนกับเรานี่แหละ ป่าโล่งๆเรียบๆนี่แหละเว้นเสียแต่ว่าช่วงกลางวันที่มีอากาศร้อนมันก็จะหลบไม่นอนในป่าที่ทึบหน่อยเพราะมันขี้ร้อน พออากาศเย็นลงมันก็จะออกมาเดินหากินตามที่โล่งๆเหมือนเดิม มีบ่อยครั้งที่พวกเราถ่ายภาพมันได้บนถนนนอนเล่นน้ำที่ขังเป็นแอ่งตามทาง น่ารักดีครับ ทุกวันนี้พวกเราก็ยังอยากเจอเสืออยู่เหมือนเดิม เมื่อรู้ว่าเสืออยู่ไหนพวกเราก็จะย่องเข้าไปหา ตอนนี้หลังจากที่พวกเราทำงานร่วมกับนักวิจัยอยู่บ่อยๆ ทำให้นักวิจัยเข้าใจในวิถีชีวิตและนิสัยจริงๆของมันไม่น่ากลัวอย่างที่คิดเลย เวลาจะเดินป่าไปถ่ายอะไรเค้าก็ปล่อยให้พวกเราไปกันเองแล้วนะครับ เพราะเค้ารู้ว่าพวกเราวิ่งเก่ง ทุกวันนี้พวกเรายังคงทำงานถ่ายสารคดีอยู่ในป่าเหมือนเดิมครับ เข้าไปเดือนละ 20 วัน ไม่แน่นะครับขณะที่เพื่อนๆอ่านอยู่นี้พวกเรากำลังแอบถ่ายเสือตัวใหม่อยู่ในป่าก็ได้ นอนเปลตากฝนอดข้าว เฮ้อ..ชินกันแล้วนะครับ แล้วมีอะไรเด็ดๆจะมาเล่าให้ฟังใหม่นะครับ

 
 
 
บริษัท พาโนราม่าเวิลด์ไวด์ จำกัด
298 ถนนศรีวรา ทาวน์อินทาวน์ แขวงวังทองหลาง
เขตวังทองหลาง กรุงเทพฯ 10310
โทร. 0-2934-4201-2, 0-2934-4256-7 แฟ็กซ์ 0-2934-4726

Panorama worldwide Co.,ltd.
298 Soi Ladprao 94, Wangthonglang district,
Wangthonglang, Bangkok 10310
Tel. 0-2934-4201-2, 0-2934-4256-7 Fax 0-2934-4726